Het is 2 voor 12 en de tijd staat stil….

Mijn vermoedelijk kapotte horloge geeft de tijd momenteel zeer welsprekend weer. Het is 2 voor 12 en de tijd staat stil. Eigenlijk is dat alle tijd sinds mijn crisis zo geweest. Weliswaar gebeurt er af en toe best wel wat in mijn leven, behaal ik hier en daar een succesje en heb ik het af en toe echt wel naar mijn zin. Dan vergeet ik de tijd. Maar steeds als ik me bewust word hoe laat het is in mijn leven, is het even laat…

20160201_162431

Misschien is het toeval, het horloge heb ik gekregen in ongeveer dezelfde tijd als waarin ik voor het eerst hulp zocht bij de GGZ. Tamelijk aan het begin van deze eeuw was dat, aan het begin van mijn volwassenheid naar jaren ook. Toen begon dat gevoel me te bekruipen, dat ik haast te laat zou komen in mijn leven, dat ik flink zou moeten versnellen om er nog iets van te maken, dat een grote doorbraak noodzakelijk was. Er kwam een doorbraak de verkeerde kant op. Uiteindelijk liep ik helemaal vast.

Het horloge hoort te werken op mijn eigen bewegingsenergie. Het ging al vrij snel kapot, en dit zou eraan liggen dat ik het ding niet altijd afdeed tijdens mijn werk als hoefsmid. Tegen zoveel geweld was het gevoelige ding niet bestand. Maar het werd gerepareerd. Echter, hoewel ik er voorzichtiger mee omging, ging het ding opnieuw kapot. De fabrikant werd steeds onwilligger om het ding nog te repareren, omdat het aan mijn lompe omgang ermee zou liggen dat het steeds kapot ging. Ik weet zeker dat ik er na de laatste reparatie geen smeedwerk meer mee gedaan heb, maar het ding is er toch weer mee opgehouden. Vanwege de twijfel over wel of niet echt kapot, en waarschijnlijk toch niet meer gerepareerd krijgen indien kapot, verdween het ding mismoedig in een la ergens.

Pas geleden heb ik hem teruggevonden. Ik heb hem zelf op 2 voor 12 gezet, omdat dat de tijd is die ik zelf voel. Ik ben bijna te laat. Ik heb al heel veel van mijn leven verspild, en het kan ieder moment afgelopen zijn. Ik geloof niet in die praatjes van “je bent nog jong, je hebt nog zoveel tijd”. Ten eerste, zo jong ben ik helemaal niet meer (33). Ten tweede, er is geen garantie op het bereiken van een bepaalde leeftijd alleen omdat de statistieken zeggen dat je levensverwachting zo en zoveel is. Ten derde, er zit geen schot in de zaak. Met dit tempo zal ik sowieso te laat komen, al word ik 100 jaar oud. Tenminste, zo voelt het.

Je zou zeggen dat ik in staat moet zijn om vooruit te komen als ik dat werkelijk wil, als ik er iets voor wil doen. Ja, dat zou ik nog altijd zeggen, vooral als ik in zelfhaat ontbrand ben ik er zeker van dat het mijn eigen laffe, lamme schuld is dat het niet opschiet in mijn leven. Blijkbaar onderneem ik dan zelf niet genoeg actie, uitgemaakte zaak!

Toch is dat niet helemaal waar. Ik heb echt wel actie ondernomen. Alleen, het lijkt steeds de verkeerde actie, of ook met die actie schiet het niet op. Het lijkt erger dan de oude Echternach processie (steeds 3 stappen vooruit en 2 terug), maar het zou kunnen dat het in werkelijkheid slechts even erg is.

Misschien lijkt het ook wel zo ondraaglijk langzaam te gaan doordat ik me spiegel aan wat de maatschappij lijkt te eisen als je naar de oppervlakteverschijnselen kijkt. Iedereen wil ten volle, intens en avontuurlijk leven. Zelfs de meest saaie burgerfamilie hoort op allerlei avontuurlijke vakanties en uitstapjes te gaan, en wie geen carrière maakt of anders tenminste toch kinderen krijgt ligt eraf als ultieme loser. Weliswaar wordt daarbij ook veel gepredikt dat de maatschappij te snel en te veeleisend zou zijn en dat dit niet gezond zou zijn en dat je daar dus ook niet aan mee moet willen doen. Maar als ik zelf mijn persoonlijke voorkeur mag kiezen, wil ik toch dat snelle en intense leven!

Daarbij vergeleken is het dus, dat ik sinds de crisis in een haast ondraaglijke stilstand geraakt ben. Ik moet erkennen dat mijn leven niet even stil staat als het horloge, en misschien is het zelfs wel niet werkelijk 2 voor 12 ofwel “bijna te laat”. Maar op dagen als vandaag voelt het wel steeds weer zo. Dagen waarop ik geen afspraken met anderen heb en bovendien een tekort aan inspiratie om iets leuks of constructiefs te gaan doen.

Vandaag was misschien de echte blauwe maandag, voor mij. De hemel hing loodgrijs en drukkend boven mijn hoofd, alsof ik hem zelf moest dragen om te voorkomen dat hij naar beneden kwam. Geen doelstelling lijkt kans van slagen te hebben. Ik wandel maar wat richting het einde van de wereld, en kijk naar het horloge. Ik moet wel goed gek zijn, om mijn frustraties in mijn kapotte horloge uit te drukken en het ding nog om te doen ook. Ik ben een verwarde vrouw zonder werk en zonder doel. Als ik een doel zou hebben, zou het mij wel verhinderd worden om het te behalen door mijn eigen emotionele instabiliteit. Of stommiteit. Of redeloze negativiteit over mezelf?

Dit is mijn waarheid van 1 februari 2016. De hele ochtend en middag was het 2 voor 12. Pas nu ik schrijf is er weer een echte, levende tijd. Mijn stemmingen en emoties hebben eigen waarheden die nog relatiever zijn dan de tijd maar waar net zo min aan te ontsnappen is. Toch geeft het besef hiervan een zekere bevrijding. Durven geloven dat er buiten de grijze drukkende stilstand nog steeds leven, beweging, licht en kleur is, en dat er maar weinig tijd of verandering nodig hoeft te zijn om weer te voelen dat ik ook daar aan deelneem.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s