Psychische problematiek als topsport.

Momenteel baal ik flink van mezelf. Ik heb het beetje trainen dat ik tegenwoordig nog doe, weer eens totaal verprutst vanwege een misplaatste emotionele inzinking. Ik ben al lange tijd bang dat als ik dat niet beter onder controle krijg, mijn lichaam in hoog tempo in een onbruikbare zak blubber zal veranderen. Vaak voel ik me al direct walgelijk en ziekelijk slap, op het moment dat ik zo’n inzinking heb. Ik wil juist graag fit en sterk  zijn, prestaties kunnen leveren. Maar ik heb nooit veel gepresteerd en altijd die ellendige inzinkingen gehad.

Mensen die mij wilden helpen om mezelf minder te veroordelen, hebben wel eens gezegd dat mijn problemen ook een soort topsport zijn. In de zin van dat er evenveel energie in gaat zitten als in topsport, denk ik. Alleen komt er niets voor terug.

Topsporters hebben ook psychische problemen. Mijn problemen zijn dus geen excuus. Weliswaar zijn psychische problemen bij topsporters uiteindelijk meestal ook slecht voor hun prestaties, maar dan hebben ze al heel wat bereikt. Ik heb altijd grote bewondering gehad voor topsporters. Sterke, gedreven mensen, die echt kunnen bereiken wat ze willen, zelfs als het iets uitzonderlijks is.

Zelf heb ik als kind aan atletiek gedaan. Zodra ik de pupillenbeker kreeg, expliciet omdat ik niet de beste prestaties maar de beste inzet toonde, besloot ik te stoppen. De meeste inzet en nog geen prestaties, betekende dat ik echt kansloos was.

Serieuzer heb ik het geprobeerd met paardrijden. Toen ik voor het eerst een hindernis genomen had met een paard, vond ik dat zo geweldig dat ik direct professioneel springruiter wilde worden. Ik was toen 12 jaar. Toen ik 16 was en mijn gymnasiumdiploma op zak had, was ik vastbesloten. Ik vertrok naar Duitsland voor een opleiding tot beroepsruiter.

Helaas, mijn grootste prestatie-ontwikkeling vond plaats bij het steeds sneller leren vegen van idioot grote terreinen, en grotere scheppen mest tegelijk lostrekken uit potstallen. Het beste dat er bij zat was een soort van rodeo-rijden op onhandelbare jonge paarden die zo snel mogelijk gedresseerd moesten worden. Daarbij bleef de baas maar roepen dat ik moest ontspannen. Als ik niet wat meer ontspannen en normaal zou gaan doen, zou hij me ontslaan. Ik nam uiteindelijk zelf ontslag, maar voelde me door en door gefaald. Paardensport was voortaan recreatief, en ik moest op de een of andere manier overleven met de schande van mijn falen.

20150809_165601

De volgende poging tot topsport ondernam ik in de krachtsport. Waarschijnlijk omdat er maar weinig vrouwen zijn die dit echt nastreven, werd ik al snel als een talent gezien. Ik mocht mee naar training op Papendal en wedstrijd in het buitenland. Op zichzelf geweldig, maar ik merkte wel dat ik eigenlijk maar zielig weinig voorstelde in dat wereldje. Ik snapte niet dat ik überhaupt mee mocht. Ik was ziekelijk zwak en dat was te zien ook. Ik hoefde me maar even te vergelijken met bijvoorbeeld een andere Nederlandse vrouw die wereldkampioen was, en het was overduidelijk. Ik schaamde me half dood, en werd regelmatig woedend op mezelf tijdens trainingen. Mijn grootste krachtprestatie is denk ik wel, dat ik eens mijn hand gebroken heb door het afreageren van deze woede op een stel stalen schijven.

Ik deed wel mijn best. Ik ging verder en verder in mijn pogingen om toch nog tot presteren te komen, en ik ben zelfs ook tè ver gegaan.

IMG_3336

Intussen kwam ook mijn grote inzinking naderbij. De strijd om prestaties en de strijd om mijn psyche waren met elkaar verwikkeld. De strijd om mijn psyche was nog essentiëler, nog wanhopiger ook. Ik verloor. Ik verloor alles, want ik verloor mezelf.

Toch heb ik nooit volledig willen opgeven, en heb zelfs gewichtheftrainingen gedaan tijdens mijn opname in “de hel”. Mijn prestatiedrang hield stand waar mijn wil tot leven al verloren leek.

Levensrecht en plezier verdien ik alleen op voorwaarde van prestatie. Eisen aan de prestatie: Zodra een ander beter is ben je verloren. Als niemand beter is, is de standaard te laag. Je moet het gevecht winnen zonder erin te geloven. Zelfoverschatting is een doodzonde. Ik kan geen prestaties leveren die voldoende zijn om levensrecht en plezier te rechtvaardigen. Ik weet dat ik verloren ben, maar ik mag niet opgeven. Ik moet mijn kracht nog bewijzen, alleen dan mag ik verder leven. Ik vrees dat ik het in feite al lang opgegeven heb, en mijn levensrecht verloren…

Het gebeurt nog steeds regelmatig dat ik emotioneel ten onder ga in deze ellende. Dan voer ik een eenzame, onbegrepen strijd tegen mezelf. Mensen in de sportschool kijken langs me heen, het lijkt of ze me niet meer willen zien. Dat komt er óók nog bovenop. Ik denk dan dat ze mij zien als iemand die niet begrepen kàn worden, buiten de realiteit gevallen is. Niet in te schatten en niet te helpen. Ik vrees dat ze gelijk hebben…

Dit is geen topsport. Dit is een soort Bijbelse straf, die ik, ongelovige, mezelf aandoe. Wat voor reden ik ook heb om mezelf dit aan te doen, ik kan niet meer werkelijk geloven dat ik zo slecht en schuldig ben dat deze straf rechtvaardig zou zijn.

Daarmee heb ik mijn losgeslagen negatieve emoties nog lang niet onder controle. Maar het is een begin. Ik hoop stiekem nog eens terug te keren tot prestatiesport. Ik heb er zeker ook goede herinneringen aan. Sport is erg mooi, en het past bij mij om fanatiek lichamelijk actief en een beetje competitief te zijn. Als ik wat rechtvaardiger naar mezelf kijk, me niet met de wereldtop vergelijk maar gewoon met iedereen, kan ik zelfs vinden dat ik ook nu al een aantal mooie sportprestaties geleverd heb.

laatstekansbijgewerkt

Ik zou dat graag weer willen doen, maar vanuit de vrijheid om me uit te leven zoals ik dat wil, terwijl mijn bestaansrecht niet meer bestreden hoeft te worden. Zo zou het nog veel mooier zijn en meer plezier geven, dat weet ik zeker. Misschien zou ik zelfs wel beter presteren. Maar het zou ook op zichzelf al een prestatie zijn!

(Foto’s: Snelle Zenuwen in actie!)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s