Bloggen op het gevaar af!

De laatste tijd is het me duidelijk geworden dat ik bloggen echt niet minder eng vind dan sociale situaties in het echte leven, waar ik een fobie voor heb. Ik wil het toch niet vermijden, want ik vind het belangrijker om te doen wat ik graag wil, dan om te vermijden waar ik irrationele angsten voor heb.

Niet alleen dat, ik heb ook gewoon een andere drift, haast tegengesteld aan de angst, maar in principe even onverstandig, waardoor ik vaak sterk gemotiveerd ben om tegen mijn angst in te gaan. Ik vind dus niet dat ik per sé meer deugden heb dan mensen die zich minder kunnen motiveren om iets te doen waar ze angst voor hebben.

Internet is niet minder eng dan praten.

 Het angstprofiel op internet is vaak wel een beetje anders dan bij direct contact met anderen. Bij het schrijven op zichzelf heb ik minder snel remmingen, omdat er dan nog niemand mee leest. Ook bij het plaatsen is er nog geen mens in zicht. Als ik dus een beetje weloverwogen iets wil plaatsen zodat ik niet bang hoef te zijn dat het verkeerd overkomt op anderen, dan moet ik op zijn minst even de tijd nemen om me rustig bewust voor te stellen dat anderen het gaan lezen. “Anderen” is daarbij eigenlijk een te vaag begrip. Ik zou eigenlijk aan alle mogelijke soorten mensen moeten denken. Er mag geen enkele “soort” bij zijn waarvan ik me kan voorstellen dat het op de een of andere manier fout afloopt als die het lezen. Als ik dit echt grondig gedaan heb, durf ik helemaal niets meer te plaatsen, ondanks mijn deugdelijke principes en contrafobische driften.

Omdat mijn deugdelijke principes en contrafobische driften toch graag hun zin willen krijgen, hebben die een heel gemakkelijke oplossing bedacht: Vooral niet teveel nadenken voordat je iets zegt. Ik maak hiervan regelmatig gebruik bij verschillende vormen van communicatie, en vaak werkt het verrassend goed. Ik durf veel meer, en anderen vinden de dingen die ik dan zeg vaak leuk. Soms zeg ik dan vrij normale dingen, maar ik kan ook extra gewaagde dingen zeggen, anderen verrassende inzichten brengen, iets zeggen dat heel grappig is, etcetera. Allemaal dingen die ik trouwens ook al kon voordat ik angst had ontwikkeld om iets te zeggen.

Helaas is het natuurlijk ook niet voor niets dat ik me eerst had aangeleerd om juist wel na te denken voordat ik iets zeg. In de sociale omgang zijn misverstanden en onderlinge irritaties heel gewoon, maar een groot deel daarvan kan vermeden worden door zorgvuldiger te zijn met wat je zegt. Goed nadenken voordat ik iets zeg dus een heel verstandige oplossing voor mijn panische angst dat ik zelf iets fout zal doen of zeggen, en daarvoor terechtgewezen of zelfs geminacht zal worden door anderen. Jammer dus dat ik de neiging heb om er zo in door te schieten dat ik op een gegeven moment ga denken dat ik juist het denken moet vermijden.

Wat vooral anders is aan het angstprofiel op internet tegenover het echte leven, is dat de gevolgen van het niet overal aan denken voordat ik iets zeg, ook een probleem geven als er geen enkele negatieve reactie komt. Want ik ga achteraf nadenken in plaats van vooraf, en ik denk aan steeds meer mensen die vanuit voor mij steeds riskantere achtergronden mijn stukjes lezen. Dat ik geen negatieve reacties zie verschijnen zegt bovendien niets. Ik kan onmogelijk weten wie het allemaal gelezen heeft, en in hoeverre zij geneigd zullen zijn om onderling over mij te roddelen, heb geen idee welke giftigheden zij in hun vocabulaire hebben, die ze op mij van toepassing kunnen maken. Goed beschouwd kan een groot deel van de wereld zich al een mening over mij gevormd hebben waar ik absoluut niet mee kan leven, zonder mijn medeweten!

Misschien is het wel een beetje tegen het paranoïde aan om me door dit soort denkbeelden serieus te laten verontrusten. Natuurlijk is dit bovendien in theorie ook mogelijk nadat ik in het echte leven met mensen gepraat heb. Maar met schrijven heb ik er meer last van, juist omdat ik de mensen die mijn stukjes lezen niet kan waarnemen. Met schrijven ben ik aan alle zintuigen blind zo lang ik geen reacties krijg. Reacties krijgen is daarom wel een beetje een opluchting, en van geen of weinig reacties krijgen word ik extra onrustig. De blindheid voor mijn lezers is in feite maar marginaal verholpen door reacties, maar ik heb dan tenminste iets om mijn aandacht op te richten, waarmee ik mezelf een beetje gerust kan stellen. Dat wil zeggen, ik heb tot nu nog geen nare reacties gehad, maar ik weet heus wel dat dit nog steeds ieder moment mogelijk is, en dat het dan anders zal zijn….

Meer controle & meer problemen!

Een andere manier waarmee ik geprobeerd heb het “gevaar”, in ieder geval bij mijn blog, een beetje in de hand te houden, is mijn stukjes eerst door een ander te laten beoordelen voordat ik ze plaats. Iemand die ik vertrouw en bovendien verstandiger acht dan mezelf. Het werkt op zich goed, ik heb nog niets geplaatst dat niet kan, en ik leer ook van de feedback die ik van haar krijg. Maar, er zitten uiteraard ook nadelen aan, die weet ik natuurlijk te vinden, en ga ze vervolgens heel erg storend vinden.

Ten eerste: Het wachten. Ik ben ongeduldig, ik heb de pest aan wachten.

Ten tweede: Schuldgevoelens tegenover die ander. Die heeft er extra werk aan, terwijl ze het al druk genoeg heeft.

Ten derde: Het wantrouwen tegenover mijn eigen inschattingsvermogen dat er zo duidelijk aan vast hangt geeft nog meer problemen zoals:

Ten eerste: Mezelf erin bevestigen dat ik zelf niet verstandig genoeg ben is slecht voor mijn zelfvertrouwen.

Ten tweede: Als ik het inschatten aan een ander overlaat, merk ik dat ik mijn eigen alertheid laat inzakken omdat ik daar immers die ander voor heb.

Ten derde: Het wordt een probleem om in te schatten wanneer het goed genoeg is om het aan die ander te sturen, zeker omdat ik mijn ongeduld en schuldgevoelens niet buiten die overweging kan laten.

Kan ik die vastgelopen noodrem niet eens losmaken, in plaats van raketten af te steken om vooruit te komen??!

 Dank zij dit alles, waarschijnlijk nog meer, en ook een fijne vakantie trouwens, is er de laatste tijd niets meer van gekomen om te bloggen, en had ik flinke tegenzin. Zoals het wel vaker gaat bij dingen die ik niet fout mag doen van mezelf, die ik wel graag wil doen, en die eigenlijk niet echt perfect kunnen. Ik kan mezelf dan veel verwijten maken over lamheid, lafheid en gebrek aan motivatie. Of uit blind ongeduld en frustratie zowel angst als verstand buiten sodemieteren en zomaar wat doen.

De oplossing van de dag is vandaag: Geen extra controles. Wel even reflecteren: Ik weet dat alles wat ik geschreven heb, in principe normaal gesproken sociaal aanvaardbaar is en niet grof onjuist. Ik vind dat het iets toevoegt aan wat ik eerder geschreven heb. Ik weet niet of het echt iets toevoegt aan Het Internet en Het Schrijven op de Wereld. Het bevat vast enige overlap met vorige schrijfsels en zal niet voor iedereen optimaal uitgedrukt zijn. Ik twijfel ook of ik me niet even moet gaan excuseren bij iemand die ik hiermee gepasseerd heb, al vermoed ik dat die er wel begrip voor zal hebben, die kent me namelijk ook al een beetje…

Mijn zelfkritiek is de meeste dagen als eerste wakker, en vandaag ook. Maar ik kan er niet meer naar luisteren. Sowieso al, omdat die zelfde zelfkritiek óók vindt dat ik niet productief genoeg ben, en ik makkelijk wat vaker kan schrijven. Kom zeg, zo moeilijk is dat bloggen toch niet? Iedereen doet het tegenwoordig, en zo uit de losse pols ook, dat moet echt niet iets zijn waarover je je suf piekert…

 Mijn angst zal ik toch erkennen, zelfs terwijl die overmatig is. Ik mag best een beetje aan de voorzichtige kant zijn als ik het niet vertrouw. Angst is bescherming, kan noodzakelijk zijn om te overleven. Mijn ongeduld zal ik ook erkennen. Ik mag best een beetje impulsief zijn als ik daar zin in heb. Impulsiviteit is levenslust, die zich in gefrustreerde vorm als ongeduld kan uiten. Ik ben ongeduldig omdat ik wil, ergens zin in heb, ondanks alles. Ik moet met het verstand bemiddelen, terwijl ik weet dat er geen perfecte oplossing is. Dat lijkt een enorm probleem, maar is het alleen maar omdat ik onredelijke eisen stel aan de oplossing.

Bloggen is ook leven!

Ik heb het nog steeds over mijn blog, maar ik heb het ook over het hele leven. Anders dan het leven zelf, kan ik het bloggen vrij gemakkelijk vervangen door een andere activiteit. Maar waarom zou ik? Alle activiteiten die ik graag wil doen, geven dezelfde problemen, die ik toch niet vermijden kan. Bloggen is een specifieke uitingsvorm van mijn leven. Ik wil het bloggen graag nog even voortzetten, ondanks de angst en de frustratie. Ik kan met het bloggen dan wel op ieder gewenst moment stoppen of pauze nemen, maar op dit moment wil ik toch graag doorgaan. Misschien dat het bloggen nog wel iets te bieden heeft voor mij, iets dat ik niet zou willen missen?

(Afbeelding: eigen werk)spronglynx

 

 

 

Advertenties

3 gedachtes over “Bloggen op het gevaar af!

  1. Bedankt! Na het lezen van het boek: Gij zult bloggen, ben ik blij dit te lezen. Het bloggen blijft een uitdaging waar je vooral zelf het eerst profijt van hebt. ZELFKENNIS! Moet ik zelf toch ook maar eens wat op papier zetten…

    Like

    1. Ook bedankt! Ik vind het heel fijn om te lezen dat mijn schrijven dit effect heeft!

      Wel word ik wat nerveus van het idee dat mensen boeken lezen over bloggen…Net als mensen die WordPress workshops volgen, dan besef ik dat er ook echt kennis bestaat over dit onderwerp, kennis die ik niet heb…Aan de andere kant is dat wel geruststellend tegenover het gevoel dat ik toch al had, dat er van alles is dat ik er nog niet over weet terwijl anderen het wel schijnen te weten. Maar uiteindelijk ben ik denk ik blij dat ik gewoon begonnen ben. Ik twijfel wel of het nu toch goed voor mij zou zijn om er ook over te gaan lezen, wat kennis en handigheidjes opdoen zodat ik beter weet wat ik doe en dus minder bang hoef te zijn, of dat ik dan alleen nog maar banger word door het besef van alles wat “fout” is, dat ik ongetwijfeld al gedaan heb en blijf doen. Al zou me om die reden niet inlezen, wel een beetje de kop in het zand steken zijn…

      Liked by 1 persoon

      1. Tja, ik moest wel een beetje inlezen. Ik kende het woord blog en wist dat het met schrijven te maken had maar dat was het…. Kennis is idd soms belemmerend zo wordt zelfs voorgeschreven hoeveel woorden je mag gebruiken etc. Maar soms is het weer handig door bv te weten welke foto je nou wel en niet mag gebruiken. Ik denk dat het belangrijk is welk boek je leest over het bloggen…

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s