Een verschil van meer dan dag en nacht.


angstoogjesduisterheissapad

Toen ik net verlost was van een bepaald behandeltraject in de GGZ dat een soort psychisch doodsvonnis voor mij geweest is, was ik extreem angstig. Vooral mijn sociale fobie was verschrikkelijk. Ik ging er eigenlijk van uit dat ik niet met mensen zou kunnen communiceren, en bij de eerste oogopslag voor gestoord aangezien zou worden….en wat er dan ging komen daar wilde ik liever niet aan denken. Ik gedroeg me daardoor als een angstig dier overal waar ik maar mensen zag of vermoedde.

Gelukkig had ik intussen eindelijk goede behandelaars gevonden binnen de GGZ. Ze hadden begrip voor mij,  en zagen ondanks de heftigheid van mijn angst wel, dat er afgezien van die angst eigenlijk helemaal niet zo veel mis met mij was. Ze gaven mij hoop en vertrouwen, stelden mij gerust als ik van streek was. Geleidelijk aan werden de gesprekken meer ontspannen, werd ik opener en spontaner, en zo bleek al snel dat ik wel degelijk in staat was om volwaardig contact te maken.

In de “echte wereld” viel het intussen nog steeds bepaald niet mee. Ik vocht heel hard tegen mijn angst, probeerde situaties toch op te zoeken, maar ik had mijn angst niet in de hand. Als ik mensen opzocht en dan in de greep van de angst kwam, ging ik me weer gedragen als een angstig dier, of, iets anders bekeken, als een “psychiatrisch geval”. En dat was precies wat ik NIET wilde.

Ik probeerde wel eens dit te ondervangen door te gaan uitleggen wat er aan de hand was. Het belangrijkste was dat mensen mij niet gingen verdenken van een ànder probleem dan ik werkelijk had. Als ik niets vertelde, was daar een aanzienlijke kans op, daar had ik helaas al teveel ervaring mee. Veel mensen hebben zó een of andere diagnose klaar, en als ze daar niet voor opgeleid zijn baseren ze het gewoon op een vergelijking met iemand met een stoornis die ze toevallig kennen.

Dus probeerde ik het uit te leggen. Helaas, de angst vertroebelde en verduisterde mijn denken en ik sprak aarzelend en onsamenhangend, of juist met een onbegrijpelijk lef al te vlot over de grootste verschrikkingen. Door me op de ene locatie na de andere onmogelijk te maken, maakte ik wel vorderingen. Op een gegeven moment kwam ik  aardig in de buurt van een acceptabele uitleg van mijn problemen. Het was alleen jammer dat het uitleggen op zichzelf al als een vorm van gestoord gedrag voelde in veel situaties, èn dat mijn overdreven angstgedrag hoe dan ook nog steeds storend was. Door al het gepraat erover had ik het bovendien zowel bij mezelf als bij anderen extra in de aandacht gezet, en voelde me dus nogal een ernstig psychiatrisch geval. Met andere woorden: Tijd om te vluchten!!!

Maar ik werd nog steeds goed ondersteund door mijn behandelaars. Al mijn rare paniekgedrag en sociaal inadequate pogingen om lastige situaties op te zoeken, werden niet gezien als een teken dat er echt iets mis met mij zou zijn. Het betekende alleen dat ik nog teveel angst had en nog te weinig controle erover. Nog afgezien van de behandeling zelf, was dit een geruststelling die mij hielp om door te zetten en mijn angst wat te laten zakken, ondanks de nog steeds optredende negatieve ervaringen.

Zo kon ik uiteindelijk ook positieve ervaringen opdoen, en beleven wat een verschil van dag en nacht het kan zijn: nagenoeg dezelfde situaties met en zonder angst. Dat is best wel bizar.

Ongeacht waar ik ben, in de angst is het duister, gespannen en gevaarlijk. Ik heb allerlei nare gedachtes over wat anderen over mij denken, wat ze zouden kunnen gaan doen, en wat er mis met mij zou kunnen zijn. Vooral veel extreme en onrealistische gedachtes, maar toch voelt de kans dat ze waar kunnen zijn echt behoorlijk groot. Zeker omdat ik me inderdaad weer gedraag als een angstig dier…

Maar dan als ik niet angstig ben, zelfde situaties. Normaal daglicht, ontspannen, mooie, leuke en interessante dingen in de omgeving, mensen waar ik normaal mee kan praten….niets aan de hand!

wolkenlucht

Ik wissel nog regelmatig van perspectief. Maar ik heb nu vaker positieve ervaringen. En ik ben ook beter in staat om gewoon nerveus te zijn zonder helemaal onder te duiken in de ‘angstwaan’. Omdat ik er nu over het algemeen van uit ga dat ik weliswaar nogal geneigd ben tot zenuwachtigheid, maar dat er verder niet iets heel ernstigs mis is met mij.

Het kan zijn dat er medisch gezien wel sprake moet zijn van een stoornis bij mij, aangezien ik toch kan opgaan in irrationele angsten zodanig dat ik niet meer kan functioneren. Natuurlijk, dat vind ik zelf ook niet psychisch gezond. Het is ook goed dat mijn problemen erkend worden, en dat ik er behandeling voor kan krijgen. Ik heb goede hulp gehad die me uit de totale inzinking geholpen heeft, en inmiddels ben ik alweer een paar weken bezig met schematherapie in een groep. Dit geeft me echt het gevoel dat ik op de goede weg ben. Alleen al dat het goed voelt voor mij in een groep, dat ik me durf te uiten en behoorlijk actief kan meedoen, is een teken van enorme verbetering.

Schematherapie is een vrij standaard optie in de behandeling van persoonlijkheidsstoornissen in de psychiatrie, dus in die zin word ik nog steeds behandeld als iemand met een psychiatrische ziekte. Maar nu ik een diagnose heb waar ik zelf ook iets mee kan, en invoelende behandelaars die gelijkwaardig met me omgaan, heb ik daar geen problemen meer mee.

Zelfs al is deze behandeling gericht op een psychiatrische ziekte, is een belangrijke boodschap die ik erin meekrijg: ‘Je problemen zijn geen bewijs dat er intrinsiek iets mis met je is. Ze zijn eerder een bewijs dat je een mens bent, met gevoelens en met pogingen om je aan te passen aan situaties, die ook wel eens verkeerd uitpakken. Je hebt de pech gehad dat er daarin inderdaad het een en ander verkeerd gegaan is, maar er is nog veel verbetering mogelijk door eraan te werken!’

Opnieuw een verschil van dag en nacht, vergeleken met de boodschap: ‘Je bent ziek en beperkt en zelfs te beperkt om zelf je beperkingen in te zien!!’

Wat zou ik eigenlijk het beste kunnen zeggen over mijn voormalige behandelaars, mensen over wie ik nu geneigd ben rancuneus te denken: ‘Ellendelingen en sukkels die te beperkt waren om hun eigen beperkingen in te zien’ ? Zouden ook zij dan gewoon mensen geweest zijn, die fouten gemaakt hebben, en nog steeds in staat zijn om te leren en beter te worden?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s