Master of Self-defeat?

Midden tussen de nogal twijfelachtige twijfels heb ik ook nog twijfels over zaken die wèl echt ergens over gaan. Zal ik mijn studie serieus nemen of niet? Studeer ik alleen om als zenuwpatiënt ook nog iets te doen te hebben? Of wil ik zowaar nog een “Master” diploma gaan halen? Een master filosofie? Kom op zeg, daar zou je nog werkloos mee zijn al was je het grootste voorbeeld van emotionele stabiliteit en sociale competentie en intelligentie en alles! En dat terwijl je al 32 bent. Het wordt echt tijd dat je iets vind waar je wèl wat mee kunt.

Maar waar kan ìk in vredesnaam wat mee? Ja, nergens mee natuurlijk. Aangezien ik al “Master of Self-defeat ben is het toch zeker zo goed als onmogelijk om nog de maatschappij in te komen. Niemand zit te wachten op een nerveus en onmogelijk geval zoals ik. Ik kan dus net zo goed doorgaan met filosofie studeren. Ik vind het interessant, misschien kan ik er zelfs wat redelijker door worden, en ik heb zowaar de indruk dat ik er enig talent voor heb. Ik mag dus niet afhaken nu!

Maar er zit me nog iets anders in de weg. Het eerste waar ik aan denk als er iets niet wil lukken met studeren, is de vrees dat er iets mis is met mijn hersenen. Ik zal toch zeker niet voor niets allerlei diagnoses om mijn oren gehad hebben in mijn leven. Bovendien is het echt schrikwekkend hoeveel ik al vergeten ben van alles wat ik geleerd heb. Ik kan niet eens meer behoorlijk rekenen tegenwoordig. En geen beslissingen nemen. Wat als er echt iets mis is met mijn hersenen?

Mijn psychiater zegt dat er niets mis is met mijn hersenen. Eigenlijk denk ik dat ik hem wel min of meer kan geloven. Er zijn ook wel andere oorzaken denkbaar voor mijn gebrekkige hersenfuncties. Bijvoorbeeld dat het mensenhersenen zijn. Want eerlijk gezegd zie ik bij andere mensen net zo goed schrikwekkend veel fout gaan. Waarom zoek ik dan bij mezelf achter alles wat niet perfect en supersnel verloopt een enge hersenziekte? Omdat er zoveel over psychiatrische ziektes gesproken wordt in termen van hersenziekte?

Ik ben er dus eindelijk uit dat het niet alleen heel erg neurotisch is om zo te denken, maar ook dat het desondanks voor mij te vermijden valt om zo te denken. Het is al lang duidelijk dat ik er niks mee opschiet en dat het afleidt van wat ik aan het doen ben, en daardoor uiteraard de indruk versterkt dat er echt iets mis is, maar daar trap ik niet meer in!!! Of althans ik doe mijn best om er niet meer in te trappen.

Of ik nu werkelijk een ernstig psychiatrisch patiënt ben of niet, het idee alleen al maakt het me erg moeilijk. Maar toch denk ik ook geleerd te hebben van het behalen van mijn “Master of Self-defeat”. Als ik mijzelf tot nederlaag gebracht heb, moet ik ook mijzelf kunnen overwinnen. Ik ben het verliezen onderhand meer dan zat, en wil eens partij kiezen voor mezelf. Ik mag leren van mijn fouten. Ik hoef de toekomst niet te kunnen voorspellen. Ik hoef niet te weten of ik master ga worden in de filosofie. Wel doe ik steeds eerlijk mijn best om mijn weg goed te kiezen en om me in te zetten voor wat ik doe. Ook al kan ik het vaak niet laten om het wat nerveus aan te pakken en moeilijk te doen. Ik zal het moeten doen met mezelf. Ik heb me lange tijd volledig gericht op mijn tekortkomingen. Nu moet ik mezelf overwinnen om mijn betere kant ook weer te kunnen zien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s