Twijfelziekte.

“Twijfelachtig” vulde ik in, op het formulier van één van de psychiaters waar ik in het verleden tevergeefs hulp gezocht heb, waarop ik kon aangeven waar ik last van had. Ik was al tamelijk ver heen toen, maar ik was al veel langer twijfelachtig en ben het nu nog.

Ook over het schrijven van blogs: Ik ben er al best een tijdje mee bezig geweest om hieraan te beginnen, heb iemand gezocht om mijn werk een beetje na te kijken, en heb verschillende stukjes geschreven. Ik heb geprobeerd te bepalen in hoeverre die stukjes bruikbaar zijn, en wat precies maakt of een stukje bruikbaar is. Maar ik vind het echt doodeng om nu volledig op eigen risico iets te plaatsen.

Ik ben vooral vreselijk bang dat mijn stukjes strak zullen staan van de ziekelijke symptomen. Wat als het zal lijken of alleen mijn ziekte spreekt in mijn stukjes? Wat als er zelfs nog meer ziektes uit mijn stukjes spatten dan ik zelf denk te hebben? Mijn lezers zullen mijn ziekte-inzicht in twijfel trekken, zelfs het functioneren van iedere mogelijke hersenfunctie zullen ze in twijfel trekken. Zie nu deze alinea zelf, zoiets schrijft een gezond persoon toch niet?!

Ik moet het inzien, het kan zijn dat mijn ziekte aan het woord komt in mijn stukjes. Maar erger is het,dat mijn zelfstigma nu alles overschreeuwt.

Ook heb ik het soort twijfels dat gezonde mensen vaak ook hebben. Gewoon twijfelen of het wel goed genoeg is, en of anderen het wel zullen waarderen. Hoewel ik vermoed dat ik dat soort twijfels  beduidend méér heb dan eigenlijk gezond te noemen is.

Dat gaat zo ook bij alle andere activiteiten. Zelden is iets vrij van twijfel en kan ik er zomaar even aan beginnen. Er mag niets fout gaan, en zeker niet als dit te voorkomen was geweest. De grootste ramp is het als anderen iets dat ik doe slecht of raar vinden. Dan kan ik wel van schaamte sterven. Maar het allerergste van het allerergste is het wel, als ik door alles wat ik vermijden wil, niet meer aan leven toe zou komen.

Dus: Als ik iets geloof of zelfs waarheid noem, dan moet het ook waarheid zijn. Alles wat ik doe, moet zinvol zijn en ik moet het goed doen, ook in de ogen van anderen. Alle anderen. En alles wat ik wil, dat niet onmogelijk is, dat moet ik ook doen.

Op de één of andere manier lukt het mij steeds maar niet om aan mijn eigen eisen te voldoen. Dat is heel erg, want als ik er niet aan voldoe dan voldoe ik dus niet, en ben daarmee een onvoldoende, om niet te zeggen, een nul. Gevoelsmatig heb ik daarmee mijn bestaansrecht verloren.

Natuurlijk maak ik het mezelf met dit alles vaak moeilijk tot onmogelijk en ik weet het. Dit maakt ook, dat ik mezelf ontzettend neurotisch vind, en ik ben er vrij zeker van dat anderen het daar meestal wel mee eens zijn. Ik ben door mijn zenuwinzinking gestopt de titel van “Master of Science” na te jagen. In plaats daarvan heb ik nu de titel van “Master of Self-defeat” wel ruimschoots verdiend. Bij het afronden van mijn “Bachelor of Science” werd het mij al verteld: “Twijfel is ontzettend belangrijk voor een wetenschapper, maar je overdrijft”.

Toch lijkt het ook wel eens of ik te weinig twijfel. Dan ga ik, redeloos en radeloos van frustratie door mijn eigen getwijfel, lijnrecht tegen al mijn angsten in. Ik zal me niet meer van het leven af laten houden door het vals alarm in mijn hoofd!!! Dan is het eigenlijk wel begrijpelijk dat ik, ondanks al mijn angst voor wat anderen vinden en voor wat er fout kan gaan, toch nog zo kan handelen dat het wel lijkt of ik daar totaal geen oog voor heb. Ook dan vind ik mezelf neurotisch.

Twijfel is dus niet altijd slecht. Ook angst en schaamte hebben hun terechte plaats. Iedereen heeft daar wel mee te maken. Soms zijn deze gevoelens terecht en soms zijn ze overdreven. Zo zijn wetenschappers uiteindelijk dus niet zoveel anders dan gewone mensen: Twijfel is ontzettend belangrijk voor een mens, maar ik overdrijf.

Dit te weten doet me zelfs nog meer twijfelen aan mijn eigen gedrag en inschattingsvermogen. Want wanneer twijfel ik genoeg, en wanneer teveel of te weinig? Wanneer zijn mijn gevoelens over het maken van fouten, kritiek van anderen, en de eisen waar ik aan moet voldoen om zelf een voldoende te kunnen zijn, in de juiste verhouding met de werkelijkheid, en wanneer zijn ze dat niet?

Uiteraard heb ik hier ook nog twijfels over: Zou het mogelijk zijn om te genezen van deze twijfelziekte? Of zou ik ermee moeten leren leven?

Advertenties

2 gedachtes over “Twijfelziekte.

  1. Wauw Bianca, wat schrijf je goed! Wat een inzicht.
    Ik heb allerlei dingen in mijn hoofd die ik zou kunnen schrijven als reactie. Maar ook ik twijfel of ik wel openbaar zal reageren. Durf ik dat wel?
    Nee, ik moet niet twijfelen. Want juist DIT is voor mij echt leven. Dus toch een reactie:
    Je gevoelens, twijfels en angsten delen met elkaar. Een stukje diepgang. Dat maakt het leven zo waardevol. Dan voel ik dat ik echt leef!
    Ook ik heb me enkele jaren afgevraagd; heb ik wel bestaansrecht? Ik stel hoge eisen aan mezelf en aan anderen. Sommige mensen vinden mij daarom soms lastig en ik maak het dan ook lastig voor mezelf. Maar het geeft ook een voldaan gevoel als iets dan toch lukt. Dan voel ik me zinvol. En er zijn altijd mensen die het juist wel waarderen dat ik zo ben!
    Bianca, ik heb veel waardering voor je!
    Ik hoop dat je nog veel gaat schrijven, nog veel creatieve dingen gaat maken en dat je er zelf ook van geniet: je doet het supergoed!
    Veel groeten,
    Ingrid van den Boom

    Like

  2. Volgens mij is er met jou schrijven niets mis! Duidelijk, voor mij ook veel herkenning.
    Ga gewoon op je gevoel af en dan komt het wel goed met schrijven.Groetjes Claudia

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s